Otavalo – I. hluti

Áður en ég lagði í þessa ferð virtist það koma öllum jafnmikið að óvart að ég skildi ætla einn. Óttablandinum undrunarsvip fylgdu oftast spurningar á borð við „af hverju í ósköpunum?“ eða „ertu ekki hræddur um að vera rændur (eða eitthvað ennþá verra)?“ Yfirleitt var fátt um svör, þó ég gjarnan hefði viljað má efasemdarsvipinn af andlitum frænka minna, enda var ég sjálfur ekki alveg viss um ástæðuna. Ég held það hafi verið fremur verið tilfinningin sem fékk að ráða þegar ég ákvað að fara einn og því hafði ég enga tilbúna röksemdafærslu til að þess að róa umhyggjuóttaslegið fjölskyldu- og vinafólk. En mér fannst þetta aldrei neitt tiltökumál og ég hlakkaði til að geta staðið algerlega á eigin fótum, fjarri heimaslóðum, kynnast fólki og ferðast um á eigin spýtur.

Þegar ég skildi við ykkur frónversku lesendur í síðuðstu viku hafði ég í raun ekki enn staðið algerlega á eigin fótum, það er að segja ég hafði ekki enn ferðast einn, aleinn og óstuddur eins og ég hafði séð fyrir mér. Eins og ég hef áður sagt frá hef ég nær allan tímann verið með fjölskyldu minni, í Guaranda og hjá systur minni í Quito, og það hefur verið frábært að vera með þeim og allt önnur upplifun í eðli sínu en að vera einn að ráfa um með kort, bakpoka og lonely planet-bókina í rassvasanum. En mig var farið að langa til þess að prófa að vera ferðamaður, túristi, einn ótal bakpokaferðalanga sem ráfa um Ekvador á hverju ári, og þess vegna ákvað ég að skella mér á laugardaginn norður til Otavalo, á frægasta indíánamarkað landsins.

Klukkan átta um morguninn hélt ég því út í sólina, einn með bakpokann minn og aleiguna í honum. Bakpokinn er óðum að taka á sig fágaðri mynd og ber nú ekki aðeins íslenska fánann sem ég saumaði á af mikilli list heldur einnig fána og skjaldarmerki Ekvador. Eftir stutta leigubílaferð var ég kominn að aðalbrautinni úr bænum þar sem ég gat hóað í rútu merkta „Otavalo“. ConAir var ennþá í fullum gangi þegar við renndum inn í Otavalo, um tveim tímum síðar, og ég hoppaði niður á sendinn vegakantinn við útjaðar bæjarins. Ég var heldur seinn að biðja rútuna að stoppa og þurfti því að ganga um kortér að aðalgötu og torgi bæjarins, þar sem markaðsfjörið er.

Markaðurinn í Otavalo er afar litríkur og skemmtilegur og gaman er að rölta milli bása og virða fyrir sér allt handverkið, frá hasspípum til silfurhringa, og marglitar vefnaðarvörurnar. Við skyggða sölubásana standa indíánar, konur og karlar, í hefðbundum búningum þessa héraðs. Ég rölti upp og niður markaðsgöturnar og virti fyrir mér dýrðina, en aðeins í um stutta stund því ég var farinn að lengja eftir að finna klósett. Marriott-hótelið var í órafjarlægð og ekkert klósett að sjá. Ég gægðist inn hér og þar en sá hvergi stað þar sem ég gæti létt á mér þannig að ég gekk áfram. Að lokum kom ég að útjaðri bæjarins, þar sem ég sá lítið skóglendi þar sem ég gat hæglega látið mig hverfa í stutta stund óséður. Við skóginn minn var annar markaður, dýramarkaður. Þar versla bæjarbúar með hænur, endur, naggrísi, kanínur, svín, kindur, kýr, hunda og ketti og er sá markaður ekki eins fágaður og skipulagður og sá sem mest aðdráttarafl hefur en afar líflegt og skemmtilegt yfirbragð og gaman að kíkja þangað.

Eftir risavaxinn hádegisverð á arabískum pítsustað og stutt símtal heim rölti ég aftur á markaðinn og endaði á að kaupa mér flautu, að hefðbundnum hætti Andesfjallabúa, af einum hljóðfærasmið í bænum. Ég ætlaði annars ekki að kaupa mér neitt, enda lítið pláss í bakpokanum en ég lét til leiðast. Á markaðinn koma margir útlendingar á þennan frægasta markað Ekvador og féll ég ágætlega inn í hópinn, bersýnilega ferðamaður með bakpokann á bakinu. Þar er einnig mikið af betlurum, vesæl og bogin gamalmenni í rifnum og skítugum fötum með raunaleg hrukkuð andlit og muldra óskiljanleg orð en tónninn og framrétt hönd segja allt sem segja þarf. Það er ekki annað hægt en að vorkenna slíku fólki og lauma að því smápeningum. Einn fjörgamall lágvaxinn indíánakarl í slitnum ponsjó og skólaus nánast skríkti af gleði þegar ég bætti fimmtíu senta peningi í boxið hans og faðmaði mig að sér, höfuðið náði mér upp að brjósti, og ég brosti og klappaði honum á öxlina. Að sjá andlit þess gamla breytast á svipstundu frá því að þylja sorgarstef að því nánast að hrópa af gleði með kæfðri öldungsröddu yljaði mér um hjartarætur. Það getur verið gaman að gefa betlurum dálítið meira en þeir búast við.

Ég ákvað að leita uppi foss einn fyrir ofan Otavalo, La cascada de Peguche, í smábænum Peguche. Eftir nokkrar tilraunir tókst mér að hóa í rétta strætóinn og ég settist stilltur aftarlega og beið þess að sjá fossinn fræga. Indíánar stigu upp í strætóinn og niður litlu seinna og brátt var enginn eftir þegar strætóinn var kominn efst upp í hlíðina. Þá hafði ég víst misst af stoppinu mínu fyrir löngu síðan, en ég varð að bíða í strætónum þar til hann lagði af stað á ný því þetta var endastöðin. Bílstjórinn hafði mikinn áhuga á mér og Íslandi, settist hjá mér og spurði mig alls kyns spurninga en gleymdi sér og lagði of seint af stað til baka. Að þessu sinni stökk ég út á réttum stað eftir ábendingu frá bílstjóranum og gekk um langan moldarveg áður en ég kom að miklum skógi. Við innganginn er mikill veggur sem sagður er byggður af indíánaþrælum árið 1613, ekki veit ég hvers vegna. Svo gekk ég milli risavaxinna trjánna um stíg upp að fossinum. Á leiðinni hitti ég mikinn prófessor frá Quito, grasafræðing, sem hafði búið í Þýskalandi og Englandi um áratuga skeið og hann sagði mér frá fossinum, en þar er víst haldin mikil hátíð á sumarsólstöðum. Þá koma töfralæknar og aðrir sem trúa á guðlegt eðli náttúrunnar, alls staðar frá í heiminum, því þessi staður á að hafa eitthvað sérstakt vægi orkusvið. Þegar ég var að taka mynd af fossinum var maður, frá héraðinu virtist vera, sem baðaði sig í fossinum og öskraði af miklum mætti með útrétta handleggi til hliðanna. Ætli hann hafi ekki verið einn af þessum náttúruátrúendum.

— Framhald á næstu dögum..