Marmari

Ég sit hér á netkaffi í Quito og fylgist með hjörðum útlendinga eigra um göturnar úti fyrir glugganum og skemmtistaðahöstlerum að smala fólki í Amazonashverfinu eða gringolandia, eins og það er stundum kallað. Ferðinni til Cuenca sem ég hafði sagt frá var slegið á frest en ég held ég fljúgi héðan til Cuenca á mánudaginn og fari þaðan einhver hring og til Loja, sem er litlu sunnar. Málið var að Edison, maður systur minnar, hafði ætlað að bjóða mér með sér til Cuenca á þriðjudaginn en á síðustu stundu kom upp eitthvað í vinnunni hjá honum þannig að hann komst ekki. Ég ákvað þá að skella mér bara til Quito og kíkja á borgina, aftur.

Undanfarna daga hef ég verið að skoða ýmis söfn og sóla mig í miðbaugssólinni á löngum göngum um nýja bæinn. Í dag fór ég á Museo del Banco Central, þjóðminjasafnið, og skoðaði ýmsar minjar frá fyrri öldum; leirker, örvaodda og skrautmuni úr gulli og eðalsteinum. Svo kíkti ég á skriðdýrasafnið þar sem voru alls kyns eitur- og kirkislöngur sem hanga víst niður úr trjánum og víða þess að geta stokkið á grunlausa útlendinga í frumskógarferð. Á skordýrasafninu voru fiðrildi í ótrúlegum litum og sum á stærð við matardisk, vígalegar risavespur, tarantúlur, bjöllur af öllum stærðum og gerðum, engisprettur og sporðdrekar. Í fróðleiksfýsn minni fór ég líka í grasagarðinn og sá aragrúa af orkídeum, kaktusum, rósum og plöntum sem veiða og éta flugur. Ég fékk að svitna svolítið á göngunni upp brattar brekkurnar í Bellavista-hverfinu að safninu Capilla de Hombre, Kapella mannsins, sem er helgað minningu og í raun byggt af frumkvæði frægasta málara Ekvador, Oswaldo Guayasamín. Það var mjög áhrifamikið en aðalþemað er sorg og angist sem maðurinn veldur sjálfum sér. Þarna er líka hús kappans sem er líkara höll, á besta stað, með útsýni yfir borgina og Pichincha-eldfjallið í bakgrunni.

Á löngum göngum um borgina, og sérstaklega eftir tvöfaldan ostborgara á Burger King, kemur fyrir að náttúran kallar skyndilega og krefst tafarlausra aðgerða. Í slíkum aðstæðum eru góð ráð dýr og þá reynir á útsjónarsemi og úthalds þess sem fargið þarf að bera. Ég var staddur í órafjarlægð frá næsta sómasamlega salerni, sem eru afar fágæt hér um slóðir, þegar ég fann nístandi kall náttúrunnar. Ég fann mig knúinn upp í næsta leigubíl sem keyrði mig dálítinn spöl á dálítinn leynistað sem ég hafði fundið daginn áður og mundi eftir nú þegar á reyndi. Eftir að hafa borgað leigubílstjóranum sinn skilding var hurðinni lokið upp utan frá og mér hæversklega heilsað af spariklæddum manni sem bauð mér góðan dag og bað mig að stíga inn fyrir. Ég þakkaði honum kærlega fyrir og steig inn í gríðarmikla gljáfægða marmarahvelfingu með kristalsljósakrónum í lofti og niður fossins handan svarta flygilsins í miðjunni, umkringum útskornum borðum og stólum, var notalegur. Ég gekk beinn í baki, bauð starfsfólki góðan dag, og gekk rakleiðis að þungri mahóníhurð með gylltu skilti sem á stóð Baños. Þar fann ég minn nærhljóðeinangraða einkabás með nýfægðu klósetti á gljáandi marmaragólfi og tveimur gerðum af klósettpappír til að velja úr. Fersk angan af sítrónu og rólyndislyftutónlistin var ekki síður til hægðarauka. Að því loknu tók við lúxushandþvottur í heitu vatni með mínum einkaþvottapoka og og að lokum þurrkaði ég mér með mínu einkahandklæði sem síðan endaði í körfu undir vaskinum. Að þessarri lúxusklósettferð lokinni gekk ég aðeins um lobbíið, settist niður, lét sem þarna ætti ég heima, og skoðaði innifossinn lítillega áður en ég kvaddi dyravörðinn kurteislega, sem virtist reyndar dálítið hissa á stuttri heimsókninni, og gekk út í sólina. Já, ég held að Marriott-hótelið sé mesta lúxusklósett í Ekvador en kannski ég ætti næst að reyna að smygla mér í sundlaugina, hún leit ansi vel út.

Ég er núna að renna niður síðustu sopunum af þjóðarstoltinu, Pilsener-bjórnum, hérna í hitanum og svei mér þá, ég held ég þurfi að fá mér ís.