Grasbítar

Ég vaknaði í morgun við jarm kindanna í næsta húsi, eins konar tvíraddaður keðjusöngur, þar sem þær kölluðust á í grænni hlíðinni fyrir ofan húsið. Það er ekki sjaldgæf sjón að sjá húsdýr á vappi um græna bletti og götur Guaranda. Indíánar fylgja dýrum sínum til beitar í bænum, hvar sem grasið finnst, og tjóðra þau þar. Þar sinna indíánakonurnar búverkum, mjólka kýrnar í fötu, og þegar grasið er orðið prýðilega snöggklippt eru dýrin flutt á nýtt beitarland, t.d. í bakgarð nágrannans. Þetta eru hjarðmenn bæjarins og í raun gjaldfrjáls grashirðuþjónusta því skikanum skila þeir ævinlega vel hirtum og grænni en áður.

Á laugardaginn kom Sigrún í bæinn og sat við innganginn á fjölmörgum símaklefum á Plaza Roja, Rauðatorgi, eins og hún væri að leita sér skjóls fyrir einhverju meðan hún beið eftir mér. Grunlaus um hina aðsteðjandi hættu hafði þetta aðeins verið hentugur staður til þess að setjast niður, en í raun var þetta líka ágætis loftvarnarbyrgi. Nú þegar tæpur mánuður er í að kjötkveðjuhátíðin hefjist hefur vatnsblöðruinnflutningur fílelfst og óprúttnum „árásarmönnum“ einnig vaxið fiskur um hrygg. Ein helsta íþrótt þeirra á þessum tímum er að kasta vatnsblöðrum úr launsátri á grandlausa vegfarendur og þar eru útlendingar í uppáhaldi. Þann sama dag hafði ég fengið eina í fótinn, aðra í öxlina og þá þriðju í hausinn í sakleysislegri gönguferð minni í bankann. Kjötkveðjuhátíðinnar er hér beðið með mikilli eftirvæntingu og þetta er leikur þar sem allir eru þátttakendur.

Við gengum um bæinn og töluðum um hitt og þetta, milli þess sem við björguðum okkur naumlega frá köldum og votum sendingum ofan af húsþökum. Fjölskyldan hafði mikið gaman af að fá annan útlending í húsið og eftir hefðbundinn hádegismat, sem samanstendur af hænsnasúpu og hrísgrjónum, og ítarlega fjölskyldukynningu fór fjölskyldufaðirinn Germán með okkur hinn hefðbundna ferðamannahring um Guaranda og nágrenni. Las Cochas er snoturt útivistarsvæði, rétt fyrir utan Guaranda, og vinsælt hjá bæjarbúum um helgar. Svo fórum við upp að Indio Guaranga, sem er um fjögurra metra há stytta af frumbyggja svæðisins, uppi á hárri hæð með útsýni yfir bæinn og nærliggjandi sveitir. Hinum hefðbundna túristahring lauk með þræðingu þröngra gatna gamla bæjarins, sem er í raun nær öll Guaranda, þar sem Germán sagði frá sögur bæjarins og merkum byggingum.

Um kvöldið var haldið á diskótek. Föruneytið, sem samanstóð af flestum skemmtanafærum meðlimum fjölskyldunnar auk okkar útlendinganna þriggja, hélt á skemmtistaðinn Fossil í miðbænum. Gengið var niður bláleit hlykkjótt göng þar til komið var niður í litla hvelfingu og eiginlegan skemmtistaðinn. Nokkuð góð hljómsveit var að spila, síðhærðir latínó-rokkarar, og svalasti dvergur sem ég hef séð barði á trommur af miklum móð. Eftir nokkra stund í þvögunni, þar sem við stóðum og horfðum á, fann ég að einhver rakst aftan í mig. Ég lét eins og ekkert væri en um leið var hönd aftur rekin í bakið á mér og ég sneri mér við. Svartklæddur maður í AC/DC-peysu með úfið hár og rytjulegt skegg opnaði lítinn plastbakka, eygði svartan köggulinn í boxinu og spurði hvort ég vildi. Svo bein og hispurslaus var spurningin og ekkert í fasi mannsins sem benti til að þetta væri vafasamur gjörningur, að ég glopraði barnalegri spurningunni út úr mér og spurði hvað þetta eiginlega væri þó ég vissi svarið. „Gras, maður“ svaraði hann hlægjandi svo glitti í skakkar tennurnar undir rytjulega skegginu og otaði boxinu að mér. „Nei, takk“ svaraði ég, eins hversdagslega og ég væri að afþakka ábót á súpu, og sneri mér við. „Þetta var eitthvað nýtt,“ hugsaði ég með mér.

Skemmtistaðurinn lokaði öllum að óvörum klukkan eitt, samkvæmt nýrri fyriskipun forsetans, og voru gestirnir ekki alls kostar ánægðir. Þarna höfðum við hitt ýmist frændfólk okkar sem dó ekki ráðalaust og bauð okkur öllum heim til eins þeirra. Þar var dregin fram flaska af viský og rammsterkt brennivínsbrugg í Gatorade-brúsa og mannskapnum brynnt af mikilli gjafmildi gestgjafans. Gítarnum var otað að mér, eins og siður er, og ég spilaði þau fáu lög sem ég kann á spænsku við mikinn fögnuð. Þá var tónlist sett á fóninn, hefðbundin dans- og fjörtónlist af heimamanna sið, og dansað þar til undir morgun. Það var ótrúlega gaman og við skemmtum okkur öll frábærlega.
Nú er frá því að segja að langþráð ferðalag mitt til hinnar fögru borgar í suðri, Cuenca, fer brátt að hefjast og á þriðjudaginn fer ég til Riobamba og verð þá samferða eiginmanni Leylu systur minnar, Edison, til Cuenca, en hann kemur frá Quito og þarf að sinna erindum í Cuenca og Loja, sem er borg sunnan Cuenca. Ég þáði boðið að sjálfsögðu með þökkum, og það er ágætt að hafa ferðafélaga sem þekkir til.

Hingað til hef ég alltaf gist hjá fjölskyldunni og í heimahúsum velvildarmanna, í Guaranda, Quito og Echeandía fyrir utan fyrstu nóttina mína í Ekvador, á gamlaárskvöldi, þar sem ég gisti á hóteli í Quito. Hér þykir ekkert sjálfsagðara en að gista í húsum frænda og frænka á ferðalögum og það er móðgun að þiggja ekki þegar svo vel er boðið. „Einn á bakpokaferðalagi“ á ekki enn við mig, en það kemur ekki að sök því þetta er búið að vera mjög gaman. Það er fjölmargt sem ég á eftir að gera, á döfinni er meðal annars frumskógarferð djúpt inn í Amazonía, fjallganga upp að eldfjallavatninu Quilotoa og lestarferð og gönguferð í Cotopaxi-þjóðgarðinum.